İnsan kafasında kurdukça kurar, kurdukça kurar. O öyledir, bu böyledir, şu şöyledir. Zaman geçtikçe, hiçbir şey geçmeyecekmiş gibi gelir. "Zaman her şeyin ilacıdır." sözü, size tesir etmeyecek gibi gelir. Ama ne mümkün? Zamandan kuvvetli sanırız kendimizi, ama zaman elbette bizden daha kuvvetlidir. Ne mutlu ki, öyledir.
Seviyorum "zaman"ı. Onu tutamamayı seviyorum. Geçmezmiş gibi devam etmesini ama bir de geriye bakınca ne kadar çok yılı geride bıraktığını görmeyi seviyorum. Bize oynadığı iyi ve kötü oyunları seviyorum. Sağ gösterip sol vursa da bazen, yine de neticede her zaman onun daha kuvvetli olduğunu anlamamı sağlamasını seviyorum. Önce bana izin veriyor " Hadi bakalım, güçlü zannet kendini, tadını çıkar.". Ama sonra bir de bakıyorum ki, "zaman", ben daha farkına varmadan alt etmiş beni.
Seviyorum seni "zaman".
Şu sıralar seni en çok neden seviyorum biliyor musun? Bana gücünü çok kısa sürede gösterdiğin için. Ben unutmuştum senin kudretini. Ama aklıma geldin, bir düşündüm de, tekrar hayran kaldım sana. Ne olur, beni hayranlığından mahrum bırakma.
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder