Özne-Tümleç-Zarf-Yüklem

İçimde olanları tarif edemediğim, tarif edememekle beraber yükünü taşıyamadığım anlar yaşıyorum bir süredir. Ağzımı açıyorum, çıkacak bir şeyler hissediyorum. Ama kelimeler sessizce dökülüyor, kimseye bir şey duyuramıyorum.


Düşünüyorum.
Yoruluyorum.
Bunalıyorum.
Üşüyorum.
Sıkışıyorum.


Bir şeyler eksik... 


Yükleminden memnun olmadığım haller içindeyim. Cümlelerimde eksik ya da yanlış olan ne, bilmiyorum. Her bir öğemi didik didik ediyorum. Ya tümlecimde hata var ya da zarfımda. Birinden biri muhakkak eksik ya da fazla. 


Şu ana kadar hiç doğru cümle kurmamışcasına canım yanıyor. Düşünüyorum, bütün cümlelerimi tek başıma mı yarattım? Ben cümle kurmayı bilmiyorsam, neden kimse yardım etmiyor bana? Bu kadar nefret ediyorsunuz benden?! 

Çelişkiler dünyası

İnsanın içi acıyor bazen... Ama hayatını iyi ya ya kötü yönde etkileyen insanları gördüğü için, onlar hakkında haberler aldığı için değil. Bir zamanlar o insanlar hayatının en önemli noktasındayken belki de, artık baktığında içinde fırtınalar koparmadığı için. Ne kadar üzüntü verici aslında. Bu kadar mı kolay değişiyor her şey? Hiç mi sorulmaz "Ne istiyorsun?" diye? Bunun nedenlerini sorgulamak saçmadır belki, gerçekten bilemiyorum. Sanırım nedenini sorgulamadığım tek şey bu. 


Çok yakın bir arkadaşımın annesi şu cümleyi kurdu geçenlerde: "Hayat beklemez gençler!" 


Hayat hem beklemiyor, hem tuhaf şeyler çıkarıyor karşımıza, hem kafamızda soru işaretleri yaratıyor. Sizi bilmem, ama benim üstümdeki en büyük etkisi "şaşkınlık". Hayatın bunda bir suçu var mı, bilemiyorum. Belki de sadece bir şeyleri suçlamak, nedeni hep tek bir şeyde aramak istiyoruz ve genelde bizim cefamızı yine "hayat" çekiyor. 


Bir arkadaşımın şöyle bir iletisi vardı: "Gülümsüyorum hayata yine de; bilmiyor ki ironi sadece."


Ben hayatla beraber gülmek istiyorum. Ama ironi olsun diye değil, gerçekten yapmak istiyorum bunu. İşin en acı tarafı da, bir şeylerin içimde fırtınalar koparmadığını fark ettiğim zamanlar, her ne kadar acı duysam da , gerçekten güldüğüm zamanlar oluyor. Bu ne yaman çelişki arkadaş.