İçimde olanları tarif edemediğim, tarif edememekle beraber yükünü taşıyamadığım anlar yaşıyorum bir süredir. Ağzımı açıyorum, çıkacak bir şeyler hissediyorum. Ama kelimeler sessizce dökülüyor, kimseye bir şey duyuramıyorum.
Düşünüyorum.
Yoruluyorum.
Bunalıyorum.
Üşüyorum.
Sıkışıyorum.
Bir şeyler eksik...
Yükleminden memnun olmadığım haller içindeyim. Cümlelerimde eksik ya da yanlış olan ne, bilmiyorum. Her bir öğemi didik didik ediyorum. Ya tümlecimde hata var ya da zarfımda. Birinden biri muhakkak eksik ya da fazla.
Şu ana kadar hiç doğru cümle kurmamışcasına canım yanıyor. Düşünüyorum, bütün cümlelerimi tek başıma mı yarattım? Ben cümle kurmayı bilmiyorsam, neden kimse yardım etmiyor bana? Bu kadar nefret ediyorsunuz benden?!
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder