O kadar çok düşünmüşüm ki şu ana kadar, yorulduğumu fark ettiğimde bıraktım. Sonra bir boşluk oluştu. İdare ettim bir süre. Baktım olmuyor, tekrar başladım düşünmeye. Ama o da ne?! Düşünecek bir şey kalmamış.
Kelimelerin yetmediği anlardayım. İçimde çok şey var, hissediyorum. Ama onları dışarı atabilmem için kelimelere ihtiyacım var. Ne kadar sınırlı lügatım varmış ki, yetmiyor ifade etmeme. İçimdeki o kelimelerin ağırlığı altında eziliyorum. Gücüm yetmiyor def etmeye. Yardım istiyorum, ama onun için de kelimeler gerek.
Keşke hiç ağzımı açmadan insanlar beni anlasa, sadece baksalar ve mesele hallolsa.
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder